


Het blijft een apart, maar oh zo lekker fenomeen. Vandaag was het weer zover. Na het betere lekker maken door deze en gene toch maar een poging gedaan om een kaartje te bemachtigen voor de opvoering van The Wall, volgend jaar (!) in Antwerpen. En dus wat meer gaan zoeken, en dus weer wat luisteren en dus gaat die nostalgiedoos weer enthousiast en overweldigend open. The wall! Dat was nog eens een plaat. Als jong pubertje weet je niet half waar het over gaat, maar dat het een bijzonder concept is voel je aan alles. De hoes, de film, de muziek, hier is iets bijzonders aan de hand. De opvoering in Berlijn van 20 jaar geleden leek nog onbereikbaar, inmiddels is de wereld een stuk kleiner en op sommige gebieden een stukske makkelijker. Dat gevoel als je klikt op 'bestelling afronden', lekker. Ik ga The Wall live zien, daar wordt een mens toch vrolijk van.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
watch for my face in future lifetimes
i only grow in your shadow
you're the sun to me
and the storm rushes in
but it makes me feel like I'm alive again
well sometimes in our lives
we need the pain
hey, are you okay, do you feel save
is there someting we forgot to say
and does it matter anyway
all I know is that I really would have loved
to tell you about the things I did today
Reacties